سر التون جان و دوری از دنیای موسیقی؟! | بیوگرافی و عکس

اردیبهشت ۱۰, ۱۳۹۶ at 10:33 ب.ظCategory:سرگرمی


سر التون جان و دوری از دنیای موسیقی؟!

روزنامه تماشاگران امروز – علی مسعودی نیا: التون جان، خواننده سرشناس بریتانیایی، پس از ابتلا به یک بیماری باکتریایی در آمریکای جنوبی، که پزشکانش آن را «بالقوه مرگبار» توصیف کردند، تحت مراقبت شدید پزشکی قرار گرفته و تمام فعالیت هایش متوقف شده است.

این ستاره ۷۰ ساله دنیای موسیقی در اثر ابتلا به این بیماری کنسرت های لاس وگاس خود را در ماه های آوریل و مه لغو کرد. او در هنگام مراجعت از سفر شیلی به سمت بریتانیا نخستین نشانه های بیماری را در خود دید و حین پرواز متوجه شد که وضعیت جسمانی بسیار نامساعدی دارد. روز شنبه این موسیقیدان پس از مراقبت های فوری و ضروری در یکی از بیمارستان های بریتانیا، به خانه رفت تا مدتی به سفارش پزشکانش استراحت مطلق داشته باشد. دوران نقاهت او طبق پیش بینی پزشکانش ۱۲ روز به طول خواهد انجامید.

 
آیا سر التون جان به پایان کارنامه هنری خود رسیده است؟

آنچه مسلم است، این ستاره ۷۰ ساله هیچ یک از کنسرت های برنامه ریزی شده اش،از جمله اجرای برنامه در سزارپالاس را برگزار نخواهد کرد و ظرف دو ماه آینده از دنیای موسیقی دور خواهد بود.

البته پزشکان امیدوار هستند او تا زمان اجرای برنامه اش در استادیوم تویکهنام لندن در روز سوم ژوئن به بهبودی کامل رسیده باشد. سخنگوی او به رسانه ها گفته است: «در اثنای تور کنسرت های موفق اخیر التون جان در آمریکای جنوبی، او به یک بیماری باکتریایی بسیار خطرناک مبتلا شده است.

 
او در خلال پرواز بازگشتش از شیلی به بریتانیا به سختی احساس بیماری کرد و پزشکان سریعا او را به بیمارستان منتقل کردند و او را تحت درمان قرار دادند تا مانع سرایت عفونت به اعضای حیاتی بدنش شوند. عفونتی با این کیفیت و وخامت به ندرت برای کسی رخ می دهد و ممکن است فرد مبتلا را به هلاکت برساند. خوشبختانه تیم درمانی التون جان به سرعت جلوی پخش عفونت را گرفته و با موفقیت آن را درمان کرد. انتظار می رود که او بتواند بهبودی کامل خود را به مرور زمان به دست بیاورد.»
 
آیا سر التون جان به پایان کارنامه هنری خود رسیده است؟

التون جان نیز خطاب به هواداران خود گفته است: «من بسیار خوشبخت هستم که خارق العاده ترین و وفادارترین هواداران را دارم و بابت ناامید کردن و آزردن آنها عذرخواهی می کنم. از تیم پزشکی و درمانی خودم بسیار متشکرم که به عالی ترین شکل ممکن از من پرستاری کردند.»

تا این جای کار، او تمام کنسرت های بین تاریخ ۲۸ آوریل تا ۶ مه را کنسل کرده است. این در حالی است که موسسه برنامه گذار به کسانی که بلیت تهیه کرده اند اطمینان داده است که مبلغ پرداختی آنان را بازپس خواهد داد. این ستاره مشهور از سال ۲۰۱۱ نیز در هتلی در سین سیتی با پیانوی سفارشی میلیون دلاری خود به اجرای برنامه پرداخته است. او همچنین کنسرتی با ارکستر سازهای زهی در برنامه خود داشته که با توجه به بیماری اش مجبور به لغو آن شده است. التون جان در جولای ۲۰۱۶ کنسرت بسیار بزرگی در هاید پارک لندن برگزار کرد و این اندکی پس از گذراندن دوران نقاهت پس از عمل جراحی آپاندیس او بود.

او در آن زمان پذیرفته بود که باید به شکلی اساسی به سلامت خود رسیدگی کند و عود کردن آپاندیسش را به منزله یک هشدار تلقی کرده بود. این هنرمند اظهار داشته بود: «می دانستم که مریض هستم اما نمی دانستم چنین معضل خطرناکی در درون بدنم وجود دارد و تا پیش از سی تی اسکن آن را جدی نمی گرفتم اما بعد از ۹ ماه و ۲۴ ساعت پرواز مستمر، متوجه شدم ممکن بود جانم را از دست بدهم.»

التون جان طی یک مصاحبه با روزنامه دیلی تلگراف تاکید کرده بود که این بیماری برایش به منزله بیدارباش بوده و زنگ هشداری که سن و سالش را به او گوشزد کند. اینکه او حالا پدر دو پسر خردسال به نام های الیجا و زاکاری است، او را نسبت به سلامتش متعهدتر و آگاه تر ساخته است: «این هشداری بود که به من یادآوری می کرد ۶۶ ساله ام و دیگر ۳۶ ساله نیستم. می خواهم یک موزیکال دیگر برای برادوی بنویسم و اوقات بیشتری را در کنار فرزندانم بگذرانم. نباید تور کنسرت برگزار کنم. دیگر نیازی به پول ندارم.

 
 آیا سر التون جان به پایان کارنامه هنری خود رسیده است؟
 
تنها دوست دارم بتوانم وقتی تحت عمل جراحی قرار گرفتم، گفتم: «باید کار را متوقف کنم. دیوانگی است. چرا دارم این کار را می کنم؟» من اعتقاد عمیقی دارم به نشانه هایی که در زندگی ظاهر می شوند و چیزی به تو می گویند. این معضل آپاندیسی به من گفت که خوش اقبال بوده ام که جانم را از دست نداده ام.»

از سال ۲۰۱۵ هواداران با دیدن او که نشسته روی صندلی چرخدار به همراه خانواده اش در دیسنی لند پرسه می زد، بسیار شگفت زده شدند. در ماه دسامبر نیز التون جان برنامه اش در دبی را به خاطر بیماری لغو کرد. او قرار بود در آوتیسم راک آرنای دبی برنامه داشته باشد اما پزشکان مانع حضور او در برنامه مذکور شدند و همه چیز تا ۲۰ ژانویه به تعویق افتاد. او در آن زمان طی بیانیه ای اعلام کرد: «من در انتظار آن هستم که با گروهم به دبی بیایم و برنامه اجرا کنم و می خواهم به هوادارانم اطمینان بدهم که اگر قدری به من فرصت بدهند تا سلامتم را بازیابم و نیروی کامل و استقامت بدنم احیا شود، قطعا بهترین و خاطره انگیزترین اجرای ممکن را در ماه ژانویه برای شان خواهم داشت.»

او البته همواره در پاسخ این سوال که آیا وقت بازنشستگی اش فرا نرسیده و بهتر نیست که اوقات بیشتری را به امور خانوادگی بپردازد، می گوید که تا روز مرگش به خواندن و نواختن ادامه خواهد داد. وقتی از او پرسیده بودند که آیا به فکر یک کنسرت خداحافظی هست یا نه، گفته بود: «لزومی ندارد. من دوست دارم بنوازم و آهنگ بسازم و ادامه اش می دهم. اگر خودتان احساس کنید که سرحال هستید و انرژی دارید، پس می توانید. البته من نمی خواهم تا ابد به کارم ادامه دهم چون دوست دارم بزرگ شدن فرزندانم را ببینم.»

حالا با توجه به این بیماری های مستمر، به نظر می رسد که التون جان کم کم باید روش تازه ای برای زندگی خود انتخاب کند. البته که در نبود او موسیقی پاپ دنیا همواره چیزی کم خواهد داشت.


سر التون جان و دوری از دنیای موسیقی؟!


شخصیت های معروف جدید را با ardna.ir دنبال کنید

ستاره هایی که پیر نمی شوند! | بیوگرافی و عکس

اردیبهشت ۱۰, ۱۳۹۶ at 5:41 ق.ظCategory:سرگرمی


ستاره هایی که پیر نمی شوند!

برترین ها: همه ما در تعجب ایم که چرا گذر زمان هیچ تاثیری بر چهره برخی از ستاره ها ندارد. عوامل مختلفی از میزان فعالیت بدنی گرفته تا تغذیه یا حتی ژنتیک می تواند از جمله عوامل جوانی باشد اما دلیل آن هر چه که هست، ما آنها را تحسین می کنیم. در این مطلب نام ستاره هایی که حتی پس از گذشت سالها، همچنان جوان و زیبا به نظر می رسند، را برایتان آورده ایم. با مقایسه تصاویر آنها خود به این واقعیت پی می برید.
 
پل راد، ۴۷ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
جنیفر لوپز، ۴۷ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
جرد لتو، ۲۵ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
ماریو لوپز، ۴۳ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
فارل ویلیامز، ۴۳ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
 اوا مندس، ۴۳ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
گابریله یونیون، ۴۴ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
ویلیام شاتنر، ۸۶ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
گوئن استفانی، ۴۷ ساله
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
جنیفر آنیستون، ۴۷ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
الیجا وود، ۳۵ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
 لیو تایلر، ۳۹ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
ریس ویترسپون، ۴۰ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
کریستی ترلینگتون، ۴۷ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
راب لو، ۵۲ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
گوئینت پالترو، ۴۴ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
جان استیموس، ۵۳ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
تای دیگز، ۴۵ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
اوون ویلسون، ۴۸ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!
 

 
کیانو ریوز، ۵۲ ساله
 
 ستاره هایی که پیر نمی شوند!


ستاره هایی که پیر نمی شوند!


شخصیت های معروف جدید را با ardna.ir دنبال کنید

دانیل دی لوییس؛ بازيگر ايرلندي تبار و موفق هاليوود | بیوگرافی و عکس

اردیبهشت ۹, ۱۳۹۶ at 12:59 ب.ظCategory:سرگرمی


دانیل دی لوییس؛ بازيگر ايرلندي تبار و موفق هاليوود

روزنامه بانی فیلم: تاکنون در تاریخ سینمای جهان ۹ مرد بوده‌اند که دوبار برنده چنین جایزه‌ای شده‌اند از بین این افراد می‌توان به اسپنسر تریسی و گری کوپر، مارلون براندو، جک نیکلسون و داستین هافمن اشاره کرد. تنها بازیگری که توانسته مانند دی لوئیس سه بار این جایزه را به نام خود ثبت کند، اینگرید برگمن بود که البته سه بار جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را دریافت کرده بود.
 
دانیل دی لوییس؛ از مبل‌سازی تا جایگاه نخست بازیگری در جهان 
 
به هر صورت دریافت این جوایز در کنار ده‌ها جایزه دیگری که دی لوییس دریافت کرده، نشان از توانایی‌های گسترده او دارد. طوری که به گمان بسیاری اکنون دیگر می‌توان او را بهترین بازیگر در قید حیات جهان دانست. علت چنین ادعایی فقط به خاطر کسب جایزه اسکار نیست. بلکه به دلیل تنوع کاراکترهایی است که وی نقش آنها را بازی کرده است. جدیدترین نقشی که دی لوییس بازی کرده، نقش لینکلن و به عبارتی آخرین روزهای زندگی آبراهام لینکلن بوده است.
 
او در این نقش صدایی خوفناک با چهره‌ای تکیده و پرچروک دارد، اما سایر نقش‌هایی که تاکنون داشته، کاملاً متفاوت از این نقش بوده است. براستی چه کسی باور می‌کند ایفاگر نقش کریستی براون در «پای چپ من»، دانیل پلین ویو در «خون به پا خواهد شد»، هاوک آی در «آخرین موهیکان‌ها» و جانی در «ماشین لباسشویی زیبای من» یک نفر باشد؟ واقعاً او چگونه به اینجا رسید و توانست خود را به عنوان بهترین بازیگر دنیا مطرح کند؟
اگر زمان را به عقب بازگردانیم، به زمانی که دانیل دی لوییس جوانی ۱۹ ساله بود، او را می‌بینیم که با الهام از بازی فوق‌العاده رابرت دونیرو پا به عرصه بازیگری گذاشت. او زمانی در این باره به نیویورک تایمز گفت: «هفته اول نمایش فیلم راننده تاکسی، پنج یا شش بار به سینما رفتم و این فیلم را دیدم. کاملاً مسحور این فیلم شده بودم.»
دانیل سال ۱۹۸۹ تنها چهار سال بعد از «ماشین لباسشویی زیبای من» که شروع کار حرفه‌ای او به حساب می‌آید، موفق شد بهترین اجرای تمام دوران حرفه‌ای خود را که برایش اولین جایزه اسکار را به همراه داشت، بازی کند. این فیلم «پای چپ من» بود که وی در آن نقش کریستی براون، نویسنده و نقاش معلول ایرلندی را داشت. اجرای او در این فیلم نه تنها بهترین اجرای خود او بود که بهترین اجرای یک بازیگر در تاریخ سینما نیز محسوب می‌شود.
«کریستی براون» از معلولیت شدید مادرزادی رنج می‌برد و به جز پای چپش بقیه بدنش فلج بود. همین باعث می‌شد ایفای نقش این کاراکتر برای هر بازیگری تقریباً غیرممکن باشد. دی لوئیس نیز با اشاره به همین سختی کاراکتر کریستی براون به نیویورک تایمز گفته بود: «می‌دانستم که نمی‌شود این نقش را بازی کرد… اما درست همین ویژگی مرا وسوسه می‌کرد.» او به همین دلیل پس از آنکه نقش را پذیرفت، تا روزی که پروژه به اتمام رسید، حاضر نشد ویلچر کاراکتر خود را ترک کند و از اعضای گروه می‌خواست به او غذا بدهند و او را به اطراف هل بدهند.
 
دانیل دی لوییس؛ از مبل‌سازی تا جایگاه نخست بازیگری در جهان 
دانیل دی لوییس این سبک را در کارهای بعدی خود نیز ادامه داد و برای مثال هنگامی که قرار بود نقش بیل قصاب را در «دار و دسته‌های نیویورکی» بازی کند، با تلاش فراوان مهارت بسیاری در کار با چاقو پیدا کرد. او همچنین قبل از ایفای نقش هاوک آی در «آخرین موهیکان‌ها» مدت‌ها به تنهایی در کوهستان و حیات وحش آن زندگی کرد و شکار و هر کاری را که برای این نقش لازم بود، آموخت. دی لوئیس همچنین برای بازی در یکی از سکانس‌های فیلم «به نام پدر» که در آن نقش یک زندانی را دارد که بازجویی و شکنجه می‌شود، سه شبانه روز اصلاً نخوابید تا هنگام برداشت این سکانس چهره و حالات روانی کاملاً طبیعی داشته باشد.
این سبک که در زمان مارلون براندو به آن متد اطلاق شد، برای همیشه دانیل دی لوئیس را جذب خود ساخت. او چندی پیش در این مورد با شوخی گفت که متد او طوری است که ۵۵ سال است او را در نقش نگه داشته است.» این ادعا در عین غلوآمیز بودن، چندان بی ربط نیست.
بین اتمام نگارش فیلمنامه «خون به پا خواهد شد» تا شروع فیلمبرداری آن دو سال فاصله بود. این زمان یقیناً طولانی‌تر از زمانی است که هر بازیگری لازم دارد تا بتواند در نقش خود فرو رود، اما آیا به نظر او این زمان بیش از حد زیاد بود؟
 
دانیل دی لوییس؛ از مبل‌سازی تا جایگاه نخست بازیگری در جهان 
او پاسخ می‌دهد: «نه، اصلاً تازه خیلی هم خوب بود. زیرا این مدت برای تحقیق درباره یک کاراکتر کاملاً خوب است. البته اگر در میانه کار تمرین را رها کنید نه، اما اگر به آن ادامه دهید، نتایج خوبی به بار می‌آورد. من حاضر بودم تا سال‌ها برای این نقش تمرین کنم.» او با آنکه دو سال تمام روی این نقش تمرین کرده بود، به تمرینات سبک متد خود در خلال فیلمبرداری هم ادامه داد و حاضر به ترک آن نشد، از جمله دی لوئیس با توجه به اینکه او و پل دانو در این فیلم (خون به پا خواهد شد) نقش دشمن قسم خورده یکدیگر را داشتند، در طول فیلمبرداری حاضر نشد با دانو رو در رو شود و در خارج از صحنه فیلمبرداری هم رفتار خصمانه‌ای با او داشت. همان طور که در لینکلن هم خارج از زمان ایفای نقش، صدای زمخت و خشن خود در طول فیلمبرداری را حفظ می‌کرد و از دوستان و همکاران انگلیسی‌اش که مثل او لهجه انگلیسی داشتند، خواسته بود با او حرف نزنند تا لهجه آمریکایی را حفظ کند.
دانیل دی لوئیس و خواهرش تاماسین که مستند ساز و آشپز یک برنامه آشپزی تلویزیونی، در گرینویچ بزرگ شدند. پدرش، سسیل دی لوئیس که یک ایرلندی تبار بود، از سال ۱۹۶۸ تا چهار سال بعد از آن که درگذشت لقب ملک‌الشعرا داشت. مادرش جیل بالکن نیز یک بازیگر بود.
هر چند به نظر می‌رسد جمع این خانواده خلاق، می‌بایست جمعی صمیمی باشد، اما واقعیت این بود که پدر آنها ساعت‌ها پشت درهای بسته مشغول به کار بود و مادرشان هم به تمرینات بازیگری‌اش می‌پرداخت. بنابراین هر کدام از آنها مجبور بودند، حتی غذای خود را در تنهایی و در اتاق‌هایشان صرف کنند. با توجه به چنین مطالبی که درباره خانواده دی لوییس منتشر می‌شود، شاید این گونه به نظر برسد که او کودکی غمگین و متلاطمی داشته است، اما این طور نیست.
 
دانیل دی لوییس؛ از مبل‌سازی تا جایگاه نخست بازیگری در جهان 
 
دانیل دی لوئیس هنگامی که جایزه‌اش را در بفتا می‌گرفت، آن را مدیون مادرش (که سال ۲۰۰۹ درگذشت) دانست و گفت: «او همیشه به من ایمان داشت. حتی آن زمان که خودم هیچ ایمانی به خود نداشتم.» او هنگامی که سومین اسکار خود را دریافت کرد نیز این جایزه را به مادرش تقدیم کرد.
دی لوییس اولین گام‌هایش در بازیگری و ایجاد خلاقیت در خود را در مدرسه براس در همپشایر برداشت و در همان زمان یعنی در ۱۶ سالگی‌اش اولین نقش خود را که یک نوجوان آشوب طلب در فیلم «یکشنبه، یکشنبه خونین» بود، بازی کرد. او در این زمان، موازی با بازی در این فیلم به عشق و علاقه دیگرش یعنی مبل سازی نیز می‌پرداخت. اندکی بعد او به مدرسه تئاتر اولدویک بریستون رفت تا برای بازی در نقش‌های کوچک آماده شود.
اولین بازی او که مورد توجه قرار گرفت، «ماشین لباسشویی زیبای من» بود. او بلافاصله پس از آن در نقش یک بازرگان در درام «اتاقی با یک چشم‌انداز» بازی کرد. دی لوییس هر چند این دو فیلم را در یک سال بازی کرد اما هر دو نقش کاملاً متفاوت از یکدیگر بودند. گفته می‌شود او در همین سال (۱۹۸۹) برای یک اجرای تئاتری نیز دعوت شد. این نقش هملت بود، اما از آنجا که هنگام تمرینات دچار یک شکستگی جدی شد، کار را ترک کرد. برخی شایعات می‌گویند او روح پدرش را دیده بود. چیزی که خود او چند سال بعد نیز تأیید کرد. دانیل دی لوییس پس از آن هرگز به تئاتر بازنگشت.
 
دانیل دی لوییس؛ از مبل‌سازی تا جایگاه نخست بازیگری در جهان 
او هر چند کار تئاتر را رها کرد اما به همان نسبت تمام تمرکز خود را بر روی کار در سینما نهاد. دی لوییس زندگی خصوصی‌اش را واقعاً خصوصی نگه داشته. با این حال از نظرها دور نمانده است که او شش سال با ایزابل آجانی بازیگر فرانسوی زندگی کرد. حاصل زندگی مشترک آنها پسری به نام گابریل است که حال ۱۷ سال دارد. بعد از این جدایی، در سال ۱۹۹۶ هنگام بازی در «آزمون سخت» که بر اساس نمایشنامه‌ای از آرتور میلر ساخته می‌شد، با دختر آرتور میلر یعنی ربه‌کا که خود نیز نویسنده و هنرمند است، آشنا شد و ازدواج کرد. این ازدواج هنوز هم دوام دارد و حاصل آن دو پسر ۱۴ و ۱۰ ساله است. او و همسر و فرزندانش در یکی از مناطق دور افتاده ایرلند زندگی می‌کنند.
با توجه به چنین پیشینه‌ای دیگر کاملاً مشخص است که چرا هر مخاطبی با شنیدن اسم دانیل دی‌لوییس بلافاصله کلماتی مانند عجیب، باهوش، خلوت نشین به ذهن‌اش راه می‌یابد و اذعان می‌دارد که او بهترین بازیگر زنده دنیاست. این لقب بعد از مرگ ناگوار و ناگهانی مارلون براندو در سال ۲۰۰۴، نصیب دانیل دی لوییس شد زیرا حالا دیگر بازیگران شروع به تقلید و آموختن تکنیک‌های بازیگری او کرده بودند. هر چند که هنوز هیچ یک از آنان نتوانسته در سطح دی لوییس حرکت کند. تکنیک‌های بازیگری دی لوییس حتی کارگردان‌ها را هم به تحسین واداشته است. جیم شرایدان که در سه فیلم خود («پای چپ من»، «به نام پدر» و «مشتزن») دی لوییس را کارگردانی کرده است، وی را به عنوان کسی توصیف می‌کند که خشمی ذاتی دارد… مثل بارقه‌ای از نور که از دل تاریکی به بیرون می‌زند.
هر چند دی‌لوییس اذعان داشته که در تمامی سال‌های گذشته کارهایی را که فکر می‌کرده لازم است، انجام داده اما در کل موفقیت او مرهون پنج ویژگی خاص اوست:
همان طور که اشاره شد. دانیل دی لوییس پیرو سبک متد است و به همین دلیل در بازیگری از تمامی وجود خود برای هر چه بهتر ایفا کردن نقش استفاده می‌کند. به جز مواردی که به آنها اشاره شد. او برای بازی در فیلم «سبکی تحمل‌ناپذیر هستی» زبان چکی را آموخت و هرگز از قالب کاراکتر خود که یک جراح است، خارج نشد. او برای فیلم «مشتزن» واقعاً مشتزنی را آموخت. چنین تلاش‌هایی در بازیگری باعث استقبال مخاطبان و منتقدان شده است. او در همه نقش‌هایش چنان غرق می‌شود که تبدیل به آنها می‌شود و به نظر می‌رسد او واقعاً لینکلن یا بیل قصاب است.
 
دانیل دی لوییس؛ از مبل‌سازی تا جایگاه نخست بازیگری در جهان 
دی لوییس هنگام بازی، به دلیل تمرینات سختی که برای خود قایل می‌شود، اجرایی سلیس و روان دارد و علاوه بر آن گفتاری فصیح دارد. او به خوبی می‌داند که موقع سخن گفتن، چگونه باید دستش را تکان دهد یا حالت ایستادن و نشستن‌اش باید چگونه باشد. این در حالی است که خیلی از بازیگران این گونه مسایل را سرهم بندی می‌کنند و کاملاً متوجه آنچه که در اطرافشان می‌گذرد، هستند، اما نگاهی کوچک به کارهای دانیل نشان می‌دهد او تا چه حد سکانسی را که در حال اجرای آن است، می‌شناسد. او طوری کار خود را انجام می‌دهد که نه فقط خودش که مخاطبش نیز دوربین، کارگردان و تهیه‌کننده‌ای که آن سوی دوربین ایستاده‌اند را حس نمی‌کند. شاید هم این خصلت و فصاحت و بلاغت را از پدرش به میراث برده باشد.
دانیل دی‌لوییس همواره و از همان اولین سال‌های بازیگری‌اش به بازیگری منزوی و گوشه‌گیر، شهرت داشته است. جدا از ایام اکران فیلم‌ها و دریافت جوایز، هرگز نمی‌توان مصاحبه‌ای از دی‌لوییس دید یا خواند، زیرا آنچنان ناپدید می‌شود که هیچ خبرنگاری توانایی یافتن او را ندارد. او جدا از ایامی که گفتیم یا در ارتفاعات شمالی ایرلند به سر می‌برد، یا در حال ماهیگیری است، یا در حال قدم زدن است و یا در سالن نمایش شخصی خود در حال مشاهده فیلمی و یا گریستن برای آن فیلم (اگر غمگین باشد) است.
او در خلال این مدت فارغ از نور فلاش دوربین‌هاست تا به شایعات اجازه ندهد آرامش او را برهم بزنند. به همین دلیل هم هست که تقریباً هرگز شایعه‌ای در مورد او منتشر نشده و هر خبری هست، کاملاً واقعی و حقیقی است.
دی‌لوییس به شدت در انتخاب نقش وسواس دارد و در این زمینه گوی سبقت را از جواکین فونیکس می‌رباید. به همین دلیل هم هست که شما فیلم‌های او در طول ۳۰ سال بازیگری به ۱۹ فیلم می‌رسد. اغلب بازیگران همچون رابرت دونیرو بدون وقفه و بدون اینکه تأمل کنند، نقش‌ها را یکی پس از دیگری می‌پذیرند، اما دی‌لوییس با دقت کاراکترهای خود را انتخاب می‌کند و به همین جهت عموماً بین فیلم‌هایی که او در آنها ایفای نقش می‌کند، فاصله‌های زمانی چند ساله وجود دارد، اما این فرصت‌های طولانی به او اجازه می‌دهد تا با چهره‌ای جدید در نقش فوق‌العاده‌ای ظاهر شود. او هرگز نمی‌تواند دانیل دوست داشتنی سینماروها باشد اگر سراغ نقش‌هایی مثل فاکرها یا دنباله‌های پولساز برود.
دانیل دی‌لوییس حتی‌ الان که ۶۰ ساله است، آنقدر چهره مناسبی دارد که می‌تواند نقش کاراکترهای خیلی جوان‌تر از خودش را هم بازی کند. او وقتی جوانتر از حالا بود. زمانی که مارلون براندو بازیگر فقید در قید حیات بود مورد تحسین براندو و هم رابرت دونیرو قرار داشت. چهره مناسب و بازی خوب و به عبارتی فوق‌العاده او باعث شده است کارگردان و تهیه‌کننده‌ای خواهان استعداد و چهره او در فیلم خود باشند. این برای آنها افتخار بزرگی است که در پایان فیلم خود با غرور بنویسند: «دانیل دی‌لوییس در نقش…» .


دانیل دی لوییس؛ بازيگر ايرلندي تبار و موفق هاليوود


شخصیت های معروف جدید را با ardna.ir دنبال کنید

استرس کشنده مربیگری فوتبال | بیوگرافی و عکس

اردیبهشت ۸, ۱۳۹۶ at 8:06 ب.ظCategory:سرگرمی


استرس کشنده مربیگری فوتبال

روزنامه تماشاگران امروز – علی مسعودی نیا: حتما تصاویر تبلیغاتی موسسات ترمیم مو و جراحی زیبایی را بسیار دیده اید. معمولا تصویری از یک فرد را قبل و بعد از ترمیم نشان می دهد و طبیعتا فرد، بعد از ترمیم وضعیت ظاهری بهتری دارد. اما گویا در فوتبال این قضیه برعکس است. روزنامه دیلی میل در گزارشی مصور مطالعه ای داشته است روی پیری زودرس مربیان فوتبال در اثر استرس ناشی از این شغل.
این روزنامه پس از مشاهده تغییر چشمگیر ظاهر لوییز انریکه طی سه سال اخیر، یعنی دوران تصدی مربیگری تیم بارسلونا، به این فکر افتاده تا وضعیت چند مربی دیگر را نیز براساس همین تغییرات ظاهری مورد بررسی قرار دهد. در این گزارش آمده است: اشتغال به مربیگری فوتبال بسیار استرس زاست.
 
حقیقتا فشار و خستگی ناشی از تصدی مربیگری برای ما امری غیرقابل تصور است. برای مایی که با خیال و لباس راحت توی خانه می نشینیم و از تلویزیون فینال جام باشگاه های اروپا را تماشا می کنیم. اگر گمان می کنید که داریم اغراق می کنیم، تنها نگاهی بیندازید به عکس های لوییز انریکه تا برایتان مسجل شود. با این حال، این تنها انریکه نیست که در اثر حال و هوای پراسترس شغل خطیرش ویران شده است. تغییر ظاهرهای تاسف بار دیگری را هم می توان دید.

۱٫ پل لمبرت از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ سرمربی استون ویلا بود. این اسکاتلندی جسور سال ۲۰۱۲ با کلی امید و آرزوی بزرگ به ویلاپارک آمد تا بتواند باشگاه را به یکی از تیم های موفق بریتانیا تبدیل کند. هم چیز داشت خوب پیش می رفت اما ناگهان وضع عوض شد. به این ترتیب ظاهر این مربی از ظاهری شبیه یک مدیر موفق بانک تبدیل شد به ظاهر یک معلم جغرافی که ناامیدانه در انتظار خوردن زنگ تعطیلی مدرسه است.

 
 استرس کشنده مربیگری فوتبال
 

۲- روبرتو مارتینز هم از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ مربی اورتون بود. در سال ۲۰۱۳، بعد از ایکه با تیم ویگان آتلتیک، جام اتحادیه را بالای سر برد، برای خودش اسم و رسمی پیدا کرد و مورد توجه قرار گرفت و نهایتا به اورتون آمد تا تجربیات خودش را در اختیار تیمی قرار دهد که پیش از آن دیوید مویس تصدی آن را برعهده داشت. سه سال بعد، پس از یک پالش بزرگ در گودیسون پارک، باشگاه را ترک کرد. آن هم با ظاهری کاملا شکسته و خردشده.
 
 استرس کشنده مربیگری فوتبال
 

۳- پپ گواردیولا از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ سرمربی تیم بارسلونا بود. یک مربی جوان و تازه نفس از نسل پرورش یافتگان خود باشگاه که تا همان اواخر روی نیمکت حضور داشت. پپ مثل یک مروارید تر و تمیز و درخشان بود و ظاهرش با دوران حضورش به عنوان بازیکن تیم اصلا تفاوتی نکرده بود. او در سال ۲۰۰۸ به نوکمپ آمد و تیم را در دست گرفت. با اینکه کمتر کسی مثل او توانسته در دوران مربیگری خود از موفقیت های پیاپی لذت ببرد، یک نکته هست که نشان می دهد او در تمامی زمینه ها خبره نیست: نتوانست از موهایش محافظت کند و مانع ریزش آنها شود.
 
 استرس کشنده مربیگری فوتبال
 

۴- دیوید مویس تنها یک سال، از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ سرمربی منچستریونایتد بود. با سفارش الکس فرگوسن روی نیمکت نشست و به نظر می رسید جایش قرص باشد. با آن گونه های گلگون آمد و مهم ترین شغل اولدترافورد را تصاحب و تلاش کرد تا با ثبات قدم در جای پای سر الکس فرگوس بزرگ بگذارد اما نتیجه اش این بود که خودش تبدیل شد به یک دیوید مویس درهم شکسته و پیر.
 
 استرس کشنده مربیگری فوتبال
 

۵- آقای خاص هم از این استرس ها در امان نمانده است. وقتی که ژوزه مورینیو در سال ۲۰۰۴ به چلسی آمد، تر و تمیز و سر حال و درخشان بود اما دعواهایش با رومن آبراموویچ که منجر به پایان کار او و چلسی در سال ۲۰۰۷ شد، به وضوح روی ظاهری تاثیر گذاشت و پیرش کرد. البته او آنقدر خاص هست که بتواند خودش را دوباره ریکاوری کند و همیشه هم این کار از او بر می آید.
 
 استرس کشنده مربیگری فوتبال
 

۶- جیانفرانکو زولا از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ سرمربی وستهم بود. این مربی بانشاط و پرجنب و جوش پرورش یافته در تیم چلسی، تنها ۲۱ ماه مربیگری وستهم را برعهده داشت اما طی این ۲۱ ماه انگار ۲۱ سال پیرتر شد. قهرمان ایتالیایی موهایش ریخت و آن چهره متبسمش تبدیل شد به چهره ای گرفته و خالی. مردی که انگار از نگاهش هم پیدا بود می داند به زودی از ورزشگاه کرالتون کول پرتش می کنند بیرون.
 
 استرس کشنده مربیگری فوتبال
 

۷- اسلاون بیلیچ از سال ۲۰۱۵ تاکنون مربی وستهم بوده است. این ابرقهرمان اهل اروپای شرقی با رویای رساندن باشگاه به مدارج بالا به استادیوم لندن آمد و البته موفق به انجام این کار هم شد. با این حال از ظاهرش پیداست که انجام این ماموریت به قیمت ازدست دادن سلامتی اش تمام شده است. این مربی اهل کرواسی کم کم دارد ظاهر ترسناکی پیدا می کند و این قضیه در عکس هایی که حین بازی تیمش با واتفورد گرفته شده به خوبی مشهود است.
 
 استرس کشنده مربیگری فوتبال


استرس کشنده مربیگری فوتبال


شخصیت های معروف جدید را با ardna.ir دنبال کنید

چهره های معروفی که یتیم، بزرگ شدند | بیوگرافی و عکس

اردیبهشت ۸, ۱۳۹۶ at 3:23 ق.ظCategory:سرگرمی


چهره های معروفی که یتیم، بزرگ شدند

مجله همشهری دانستنیها – آریاناز محمدی: پیش از این که نامی برای خود بر هم زنند، این چند نفر، کودکی سختی را به خود دیده بودند و با مشکلات بسیاری دست و پنجه نرم کرده بودند. بیایید با هفت چهره معروف که یتیم بوده اند، آشنا شویم.

۱٫ مالکوم ایکس

 
چهره های مشهوری که بدون پدر و مادر بزرگ شدند 
نویسنده و فعال اجتماعی در سال ۱۹۲۵ در ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. او که از خانواده ای سیاه پوست بود، باید با فشارهای بسیاری مبارزه می کرد. پدر او در شش سالگی مالکوم به طرز مشکوکی در خیابان کشته شد و بسیاری می گویند که او توسط نژادپرست ها به قتل رسید.

وقتی مالکوم ۱۲ سال داشت، مادرش دچار حمله عصبی شدید شد و ۲۴ سال آینده را در یک بیمارستان مخصوص بیماران روانی سپری کرد. به این ترتیب مسئولیت بزرگ کردن مالکوم به یک خانواده غریبه سپرده شد.

۲٫ ادگار آلن پو

 
چهره های مشهوری که بدون پدر و مادر بزرگ شدند 
ناامیدی و حس ترسی که در بسیاری از آثار «آلن پو» دیده می شود، ممکن است ریشه در کودکی او داشته باشد. پو در سال ۱۸۰۹ در یک خانواده فقیر به دنیا آمد و هنگامی که تنها سه سال داشت، پدرش خانواده را ترک کرده بود و مادرش درگذشته بود. ادگار توسط یک تاجر تنباکو بزرگ شد که نهایتا فامیلی او را هم بر خود گذاشت اما رابطه آنها در طول زمان بسیار چالش برانگیز بود و ناپدری او هیچ گاه مشوق کارهای ادبی اش نشد. «کلاغ» (غراب) نام یکی از آثار او و همچنین نام فیلمی است که بر اساس قسمتی از زندگی او در سال ۲۰۱۲ ساخته شد.

۳٫ سیمون بولیوار

 
چهره های مشهوری که بدون پدر و مادر بزرگ شدند 
«سیمون بولیوار» در سال ۱۷۸۳ در ونزوئلا و در خانواده ای مرفه به دنیا آمد اما زندگی او هر چیزی داشت به جز آرامش و راحتی. این انقلابی بزرگ، هیچ گاه پدر خود را ندید. پدر او قبل سیمون از دنیا رفته بود و هنگامی که تنها نه سال داشت، مادر خود را هم از دست داد. این یتیم جوان مدت کوتاهی به خانه عمویش منتقل شد اما به گفته خود او سرپرست اصلی بولیوار، یک برده سیاه پوست به نام «هیپولیتا» بوده است.
 
چهره های مشهوری که بدون پدر و مادر بزرگ شدند 
۴٫ جی آر آر تالکین

نویسنده «ارباب حلقه ها» در سال ۱۸۹۲ به دنیا آمد. پدر تالکین که خود نویسنده بود، در سه سالگی او بر اثر تب رماتیسم از دنیا رفت و مادرش در دوازده سالگی و به دلیل دیابت نوع A او را تنها گذاشت. تالکین و خواهرانش از آن پس توسط دوستان خانوادگی شان بزرگ شدند. تالکین با نوشتن «هابیت» و «ارباب حلقه ها» به شهرت رسید؛ شهرتی که بعد از مرگ تالکین و با ساخت فیلم «ارباب حلقه ها» چندین برابر شد.

۵٫ لئو تولستوی

 
چهره های مشهوری که بدون پدر و مادر بزرگ شدند 
«تولستوی» در سال ۱۸۲۸ و در خانواده ای اشرافی به دنیا آمد اما این ثروت تا زمانی که به سن قانونی برسد، فایده ای نداشت. پس از آن مدتی تحت سرپرستی عمه اش قرار گرفت اما کمی بعد به خانواده های دیگر سپرده شد و پیش چندین خانواده غریبه بزرگ شد تا این که نهایتا به سن قانونی و به ثروت خود رسید و در کنار آن نویسنده بزرگی هم شد. در سال ۲۰۰۹ فیلمی از زندگینامه او با بازی «کریستوفر پلامر» به نام «ایستگاه آخر» ساخته شد که مورد توجه بسیاری قرار گرفت.

۶٫ یوهان سباستین باخ

 
چهره های مشهوری که بدون پدر و مادر بزرگ شدند 
در سال ۱۶۸۵ و در خانواده ای متمول به دنیا آمد. پدر او موزیسین و ویولونیستی چیره دست بود. باخ پدر و مادر خود را در نه سالگی و تنها به فاصله هشت ماه از دست داد. ابتدا مادر او درگذشت و سپس پدرش. باخ توسط برادر بزرگ ترش که در آن زمان بیست و سه ساله بود بزرگ شد و با کمک کردن به او در نسخه برداری از موسیقی و نت ها و نوازندگی و گاهی آهنگسازی زندگی اش را گذراند. آثار بزرگ او و تاثیرش بر موسیقی کلاسیک جهان بر همگان شناخته شده است.

۷٫ جان کیتس

 
چهره های مشهوری که بدون پدر و مادر بزرگ شدند 
«جان کیتس» شاعر بزرگ قرن ۱۸ و ۱۹ است. او در سال ۱۷۹۵ در یک خانواده معمولی به دنیا آمد. پدرش مدیر یک اسب داری بود. هنگامی که او هشت ساله بود، پدرش از روی اسب پرت شد و بر اثر ضربه مغزی از دنیا رفت و مادرش بعد از ازدواج دوباره، او و سه فرزند دیگرش را رها کرد و آنها با مادربزرگ شان زندگی کردند تا این که پس از مرگ مادربزرگ، سرپرست های متفاوتی نگهداری از بچه ها را قبول کردند. جان کیتس در جوانی و بیست و شش سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت در حالی که آثار بزرگی در زمینه شعر رمانتیک از خود به جا گذاشته بود.


چهره های معروفی که یتیم، بزرگ شدند


شخصیت های معروف جدید را با ardna.ir دنبال کنید